Heer van de zeeën en van het zand, 
God van de rivieren 
waarlangs de eerste beschavingen ontstonden, 

Wij denken aan het Midden-Oosten, 
waar mensen al duizenden jaren bouwen, handelen, reizen en bidden. 
Aan havens vol bedrijvigheid, 
aan schepen op warme zeeën, 
aan steden die oprijzen uit de woestijn, 
aan eilanden die door mensenhanden werden gemaakt 
als tekenen van rijkdom, durf en vooruitgang. 

De mens blijkt in staat 
land te winnen op de zee, 
water te bedwingen 
en nieuwe werelden te bouwen. 

Maar vrede winnen, Heer, 
blijkt zoveel moeilijker. 
Aan vertrouwen bouwen, Heer, 
vraagt meer dan steen, staal en zand.  

Want hetzelfde gebied, 
bakermat van geloof en cultuur, 
is ook al eeuwen een strijdtoneel. 
Oude wonden blijven open, 
nieuwe generaties groeien op met angst, 
en telkens weer klinkt het geluid van geweld 
boven de stemmen van gewone mensen 
die eenvoudigweg willen leven. 

Wij bidden voor allen 
die werken en wonen in deze regio. 
Voor zeevarenden en arbeiders ver van huis, 
voor gezinnen die leven tussen hoop en onzekerheid, 
voor kinderen die vrede nauwelijks nog kennen. 

Geef wijsheid aan leiders 
die macht dragen over anderen. 
Geef terughoudendheid waar woede groeit. 
Geef moed aan mensen 
die blijven zoeken naar ontmoeting 
in plaats van verwijdering. 

En leer ook ons, Heer, 
dat ware vrede niet ontstaat 
door groter, sterker of rijker te worden, 
maar daar waar mensen elkaar zien 
als medemens. 

Zoals water langzaam harde steen kan uithollen, 
zo bidden wij 
dat geduld, recht en mededogen 
onmogelijke wegen openen naar vrede. 

Tussen zee en woestijn, 
tussen rijkdom en verdriet, 
tussen verleden en toekomst –  
laat daar uw vrede zichtbaar worden. 

Amen 

_{(door Stefan Francke, waterbouwpastor)}